Brauð lífsins

Jesús Kristur- brauð lífsins

Í Jóhannesarguðspjalli lesum við eftirfarandi orð;

,,Eftir þetta fór Jesús yfir um Galíleuvatn eða Tíberíasvatn. 2 Mikill fjöldi manna fylgdi honum því þeir sáu þau tákn er hann gerði á sjúku fólki. 3 Þá fór Jesús upp á fjallið og settist þar niður með lærisveinum sínum. 4 Þetta var laust fyrir páskahátíð Gyðinga.

5 Jesús leit upp og sá að mikill mannfjöldi kom til hans. Hann segir þá við Filippus: „Hvar eigum við að kaupa brauð svo að þessir menn fái mat?“ 6 En þetta sagði hann til að reyna hann því hann vissi sjálfur hvað hann ætlaði að gera.

7 Filippus svaraði honum: „Brauð fyrir tvö hundruð denara[ nægðu þeim ekki svo að hver fengi lítið eitt.“ 8 Annar lærisveinn hans, Andrés, bróðir Símonar Péturs, segir þá við hann: 9 „Hér er piltur sem er með fimm byggbrauð og tvo fiska en hvað er það handa svo mörgum?“

10 Jesús sagði: „Látið fólkið setjast niður.“ Þarna var gras mikið. Menn settust nú niður, um fimm þúsund karlmenn að tölu. 11 Nú tók Jesús brauðin, gerði þakkir og skipti þeim út til þeirra sem þar sátu og eins af fiskunum, svo mikið sem þeir vildu. 12 Þegar fólkið var orðið mett segir Jesús við lærisveina sína: „Safnið saman leifunum svo ekkert spillist.“ 13 Þeir söfnuðu þeim saman og fylltu tólf körfur með leifum byggbrauðanna fimm sem af gengu hjá þeim er neytt höfðu.

14 Þegar menn sáu táknið, sem hann gerði, sögðu þeir: „Þessi maður er sannarlega spámaðurinn sem koma skal í heiminn.“ 15 Jesús vissi nú að þeir mundu koma og taka hann með valdi til að gera hann að konungi og vék því aftur upp til fjallsins einn síns liðs.” (Jóh 6.1-14)

Í guðspjalli dagsins lesum við hvernig Jesús mettaði fjöldann. Eitt af stóru kraftaverkunum sem sýnir Guðs verk meðal okkar. Fólkið var svangt, búið að fylgja Jesú allan daginn, kannski marga daga án þess að borða. Jesús reyndi lærisveina sína, en þeir trúði ekki enn, höfðu áhyggjur af peningaleysinu og matarleysinu. Við getum svo sannarlega sett okkur í þau spor. En Jesús biður þá að framkvæma, í því felst trú, þeir tóku að treysta Jesú og héldu áfram verkinu að útdeila þessum fimm brauðum og nokkrum fiskibitum fyrir þúsunda manna án þess að efast. Það er svo sannarlega trú í verki. Kraftaverk gerðist, allir urðu mettir og fengu nóg að borða og gnægð hlaust af sem fyllti margar körfur. 

Jesús segir síðar við þá,, þér leitið mín ekki af því þér sáuð tákn, heldur af því að þér átuð af brauðunum og urðuð mettir. Fólkið tók eftir því veraldlega, því efnislega en ekki því andlega. Jesús heldur því áfram, aflið yður eigi þeirrar fæðu sem eyðist heldur þeirrar fæðu sem varir til eilífs lífs og Mannsonurinn mun gefa yður. Fólkið skilur ekki og heldur áfram að spyrja Jesú, hvað eigi þeir að gera til að vinna verk Guðs og Jesús svarar að það er verk Guðs að þér trúið á þann sem hann sendi.”

Jesús sagði þeim: Ég er brauð lífsins. Þann mun ekki hungra sem til mín kemur og þann aldrei þyrsta sem á mig trúir. Jesús gaf öllum brauð, það margfaldaðist. Jesús býður öllum að borði sínu og það á við enn þann dag í dag. Öllum er boðið. Allir eru velkomnir að borði Drottins. Hann gefur okkur líf í fullri gnægð, eilíft líf og frið. Þetta er andleg gjöf sem fyllir tómarúm hjartans. Frá hjarta þess sem trúir á mig renna lækir lifandi vatns segir Jesús

Að trúa er það eina sem Guð biður okkur um, að trúa á þann sem hann sendi. Hann sem gefur okkur eilífa lífið, fyrirgefningu syndanna, náð sem er ný á hverjum degi. Þessi trú er skrefið okkar, eitt trúarskref. Eina sem við erum beðin um. Trúum við raunverulega, getum við spurt okkur, Eina sem þarf er trú líkt og mustarðskorn. 

Í ritningunni stendur að trúin er fullvissa um það sem menn vona, sannfæring um þá hluti sem eigi er auðið að sjá. Við getum ekki skilið alla hluti en Guði er ekkert um megn. 

Í pistli dagsins minnir Páll okkur á að við höfum verið réttlætt af trú og fundið frið við Guð vegna dauða og upprisu Jesú Krists. Frið sem er handan þessa heims, náð sem nær yfir allar okkar skuldir. Þetta er dýrmæt gjöf sem við höfum þegið sem er fyrir alla menn. Fagnaðaerindið í hnotskurn er gleðitíðindi.

En þrátt fyrir náðina og friðinn við Guð er lífið allskonar. Við lifum í breyskum heimi og upplifum ólgusjó breytinga sem eru ekki alltaf til góðs. Lífið er ekki alltaf í friði, sátt og gleði. Það koma tímabil erfiðleika, þrengingar, áföll og áskoranir sem verða á vegi okkar í lífsins göngu, og Páll talar um þessar þrengingar sem enda í voninni. Er það kannski svo að þegar við lendum í erfiðleikum þá þörfnumst við Guðs en ekki fyrr?

Tími föstunnar minnir okkur á það tímabil, þegar Jesús gekk um í

eyðimörkinni í 40 daga, án matar. Tími þrengingar sem Jesú, upplifði. Jesús kom til okkar, inn í mannlega tilveru, fann líka til, hann upplifði skort,hungur, sársauka, hvort sem það er líkamleg þrenging eða andleg. Ísraelsþjóðin upplifði einnig erfiðleika og hungur í eyðimörkinni eins og við heyrðu í lexíu dagsins. En Guð gaf þeim manna að borða, brauð af himnum. Undanfari af því sem Jesús gerði fyrir okkur. Orðið sem var Guð sem varð hold, lífsins brauð.

Jesús leið fyrir okkur að lokum á krossinum, tók á sig allar syndir heimsins og fannst hann einn

og yfirgefin af Guði föður sjálfum á því augnabliki, og hrópaði,, Guð minn, Guð minn hví hefur þú yfirgefið mig.” Þannig setti hann sig inn í okkar aðstæður, að fullu og að lokum réttlætti okkur fyrir sitt máttarverk þegar hann sigraði dauðann og syndina fyrir fullt og allt í dauða sínum og upprisu.

Já oft finnum við vonleysi og finnst við ein og yfirgefin og hrópum jafnvel líkt og Jesú,, hvar ertu Guð”? 

Sama hvaða raunir sækja að okkur á göngu lífsins þá er það trúartraustið og vonin sem trúin gefur sem lyftir okkur upp, og gefur okkur lífæð í gegnum dimma dalinn. Páll heldur áfram og segir að við eigum að fagna líka í þrengingum! getur verið að þrengingar skapa von eða auka trú okkar? Eða bara þveröfugt? 

Ég hef upplifað á eigin skinni snögg alvarleg veikindi, sprungin botnlangi sem var orðinn að alvarlegri lífhimnubólgu og mátti litlu muna að illa fór þar sem ég fór of seint á spítalann, en þarna upplifði ég mikla þrengingu ótta og vanlíðan mitt í storminum. Ég ákallaði Jesú og hann kom, með frið sem er æðri þessum heimi. Í miðri angistinni með sýklalyf i æð og dren í kviðarholi, varð stillilogn og ég var í höndum hans í trúartrausti. Þannig virkar trúin, ef þú hefur bara trú sem mustarðskorn þá er það nóg.

Að trúa er einnig að treysta. Ef við treystum Guði þá eigum við alltaf von, jafnvel í sjúkdómum og erfiðleikum. Að treysta er að vona að erfiðleikarnir líði hjá, að stormurinn lægir að lokum. Jesús segir að hann er brauð lífsins. Í því felst sá skilningur að hann mettar okkur, bæði andlega og líkamlega. Ef við treystum á Jesú Krist í lífi og starfi og leyfum orði hans að metta okkur andlega, þá svo sannarlega líður okkur ekki skort, því næring hans er andleg fylling, friður sem er ekki af þessum heimi.

Það er von að eiga hjálparann, huggarann sem Jesús er og hans heilagi andi sem hann sendir okkur. Kærleikur Guðs streymir inn í hjörtu okkar. Við erum ekki ein í þrengingunum. Vonin er ljós heimsins sem kemur okkur úr myrkrinu í sitt eilífa ljós. Von er ekki bara orð það er afl. Það er raunveruleg gjöf Guðs.